
୮୦ ବର୍ଷର ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ବି ମୌଳିକ ସୁବିଧାରୁ ବଞ୍ଚିତ କାହିଁକି?
📰 ବିଶେଷ ରିପୋର୍ଟ
୮୦ ବର୍ଷର ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ବି ମୌଳିକ ସୁବିଧାରୁ ବଞ୍ଚିତ କାହିଁକି?
ବିକାଶର ଦାବି ମଧ୍ୟରେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ — ରାସ୍ତା, ପାଣି, ଡ୍ରେନେଜ୍, ବିଦ୍ୟୁତ ଓ ଯୋଗାଯୋଗ କେବେ ହେବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ?
କୋରେଇ ନ୍ୟୁଜ୍ ନେଟୱାର୍କ (KNN) | ବିଶେଷ ପ୍ରତିନିଧି
ଭାରତ ଆଜି ସ୍ୱାଧୀନତାର ୮୦ ବର୍ଷ ପୂରଣ କରିଛି। ଦେଶ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ବିଜ୍ଞାନଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଡିଜିଟାଲ୍ ଭାରତ, ଶିଳ୍ପ, ରାସ୍ତାଘାଟ ଓ ଭିତ୍ତିଭୂମି ବିକାଶରେ ଅନେକ ଦୂର ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି। ଓଡ଼ିଶା ମଧ୍ୟ ଶିଳ୍ପ, ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ସଡ଼କ ଓ ଗ୍ରାମୀଣ ବିକାଶ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖିଛି।
କିନ୍ତୁ ଏହି ବିକାଶର ଚିତ୍ରର ଅନ୍ୟ ଏକ ପଟ ମଧ୍ୟ ରହିଛି।
ଆଜି ବି ରାଜ୍ୟର ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରେ ଲୋକେ ଭଲ ରାସ୍ତା, ନିୟମିତ ପାନୀୟ ଜଳ, ଡ୍ରେନେଜ୍, ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍ ଲାଇଟ୍, ନିରବିଚ୍ଛିନ୍ନ ବିଦ୍ୟୁତ ଓ ଭଲ ଯୋଗାଯୋଗ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—୮୦ ବର୍ଷ ପରେ ବି ଏହି ମୌଳିକ ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କାହିଁକି ସମାଧାନ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ?

🚰 ପାଣି ପାଇଁ ଏବେ ବି ଅପେକ୍ଷା
ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳର ପ୍ରମୁଖ ସମସ୍ୟା ମଧ୍ୟରୁ ପାନୀୟ ଜଳ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରସଙ୍ଗ।
ସରକାରୀ ତଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ୧ ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୦୨୬ ସୁଦ୍ଧା ଓଡ଼ିଶାର ମୋଟ ୮୮,୬୪,୨୭୧ ଗ୍ରାମୀଣ ପରିବାର ମଧ୍ୟରୁ ୬୮,୪୭,୭୫୨ ପରିବାରକୁ ଟ୍ୟାପ୍ ଜଳ ସଂଯୋଗ ମିଳିଥିଲା, ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରାୟ ୭୭.୨୫ ପ୍ରତିଶତ। ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବଡ଼ ଅଗ୍ରଗତି, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ବି ସଂଯୋଗ ଅପେକ୍ଷାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ—ଟ୍ୟାପ୍ ଲାଗିଲା କି, ନା ଟ୍ୟାପ୍ରୁ ନିୟମିତ ପାଣି ଆସୁଛି?
କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ପାଇପ୍ ଲାଇନ୍ ନିର୍ମାଣ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜଳ ଯୋଗାଣର ନିୟମିତତା, ମରାମତି ଓ ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି।
🛣️ ରାସ୍ତା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଗାଁର ଭିତର ରାସ୍ତା କେମିତି?
ସହରଠାରୁ ଗାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼ ବଡ଼ ସଡ଼କ ପ୍ରକଳ୍ପ ହେଉଛି। କିନ୍ତୁ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତାଠାରୁ ଗାଁ ଭିତରକୁ ଯିବା ରାସ୍ତା ଏବେ ବି ସମସ୍ୟାପୂର୍ଣ୍ଣ।
ବର୍ଷା ଆସିଲେ କାଦୁଅ, ପାଣି ଜମିବା ଓ ଯାତାୟାତ ସମସ୍ୟା ବଢ଼ିଯାଏ।
ବିଶେଷକରି ବୃଦ୍ଧ, ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ, ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳା, ରୋଗୀ ଓ ଜରୁରୀ ସେବା ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ୟା ଅଧିକ ଗୁରୁତର।
ଗ୍ରାମୀଣ ଅଞ୍ଚଳରେ ଇଣ୍ଟର ଓ ଇନ୍ଟ୍ରା-ଭିଲେଜ୍ ରାସ୍ତା, ବ୍ରିଜ୍, କଲଭର୍ଟ ଓ ଡ୍ରେନେଜ୍ ବିକାଶକୁ ନେଇ ସରକାରୀ ଯୋଜନା ଚାଲିଛି। ଏହାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଯେ ଗ୍ରାମୀଣ ଭିତ୍ତିଭୂମିରେ ଆହୁରି କାମର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।
💡 ବିଦ୍ୟୁତ ଓ ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍ ଲାଇଟ୍
ବିଦ୍ୟୁତ ସଂଯୋଗରେ ଓଡ଼ିଶା ଅନେକ ଅଗ୍ରଗତି କରିଛି। ତଥାପି ଗାଁର ଗଳି, ରାସ୍ତା ଓ ସାର୍ବଜନୀନ ସ୍ଥାନରେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍ ଲାଇଟ୍ ନଥିବା ସମସ୍ୟା ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖାଯାଏ।
ରାତିରେ ଅନ୍ଧାର ରାସ୍ତା ମହିଳା, ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଓ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚିନ୍ତାର କାରଣ ହୋଇଥାଏ।
ଏକ ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍ ଲାଇଟ୍ କେବଳ ଆଲୋକ ନୁହେଁ—ଏହା ଗାଁର ସୁରକ୍ଷାର ଏକ ଅଂଶ।
🌧️ ଡ୍ରେନେଜ୍ ସମସ୍ୟା: ବର୍ଷା ଆସିଲେ ବଢ଼େ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା
ଗାଁ ଓ ଛୋଟ ସହରଗୁଡ଼ିକରେ ଡ୍ରେନେଜ୍ ଏବେ ବି ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସମସ୍ୟା।
ରାସ୍ତା ନିର୍ମାଣ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଡ୍ରେନ୍ ନିର୍ମାଣ ହେଲା ନାହିଁ—ଏପରି ଅଭିଯୋଗ ଅନେକ ସ୍ଥାନରୁ ଆସିଥାଏ।
ଡ୍ରେନ୍ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ସଫା ନହେଲେ ବର୍ଷା ଦିନରେ ପାଣି ଜମି ରାସ୍ତା ଓ ଘର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ତେଣୁ ରାସ୍ତା ନିର୍ମାଣ ସହିତ ଡ୍ରେନେଜ୍ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ମଧ୍ୟ ଯୋଜନାର ଅଂଶ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
🏥 ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବା: ହସ୍ପିଟାଲ୍ ଅଛି, ସେବା କେତେ ଦୂର?
ଗାଁରେ ପ୍ରାଥମିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କେନ୍ଦ୍ର ଓ ଉପକେନ୍ଦ୍ର ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଡାକ୍ତର, ନର୍ସ, ଔଷଧ, ଯନ୍ତ୍ରପାତି ଓ ଜରୁରୀ ସେବା ଉପଲବ୍ଧତା ନେଇ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଲୋକଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ ରହିଛି।
ଗୁରୁତର ରୋଗୀଙ୍କୁ ଅନେକ ସମୟରେ ବଡ଼ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ପାଇଁ ଦୂର ସହରକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ୁଛି।
ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବାର ଅର୍ଥ କେବଳ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ନିର୍ମାଣ ନୁହେଁ; ଆବଶ୍ୟକ ସମୟରେ ଚିକିତ୍ସା ମିଳିବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସେବା।
🎓 ଶିକ୍ଷା: ଭବନ ଠାରୁ ଗୁଣାତ୍ମକ ଶିକ୍ଷା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ
ଗ୍ରାମୀଣ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଭିତ୍ତିଭୂମି ଉନ୍ନତି ହେଉଛି। ଅତିରିକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀଗୃହ, ସ୍କୁଲ୍ ଭବନ, ଲାଇବ୍ରେରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁବିଧା ବିକାଶ ପାଇଁ ଯୋଜନା ରହିଛି।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ରହିଯାଏ—
ସମସ୍ତ ସ୍କୁଲ୍ରେ ଶିକ୍ଷକ, ଶୌଚାଳୟ, ପାଣି, ବିଦ୍ୟୁତ, ଡିଜିଟାଲ୍ ସୁବିଧା ଓ ଖେଳ ପଡ଼ିଆ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଅଛି କି?
ଶିକ୍ଷାର ଭିତ୍ତି ମଜବୁତ ନହେଲେ ଗାଁର ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି କିପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବ?
📱 ଡିଜିଟାଲ୍ ଯୁଗରେ ନେଟୱାର୍କ ସମସ୍ୟା
ଆଜି ଡିଜିଟାଲ୍ ଇଣ୍ଡିଆର ଯୁଗ। ଅନଲାଇନ୍ ଶିକ୍ଷା, ଡିଜିଟାଲ୍ ପେମେଣ୍ଟ, ଅନଲାଇନ୍ ସରକାରୀ ସେବା ଓ ଚାକିରି ଆବେଦନ ପାଇଁ ମୋବାଇଲ୍ ନେଟୱାର୍କ ଓ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ।
କିନ୍ତୁ ଅନେକ ଗ୍ରାମୀଣ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏବେ ବି ଦୁର୍ବଳ ମୋବାଇଲ୍ ନେଟୱାର୍କ ଓ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସମସ୍ୟା ରହିଛି।
ଏହାର ଅର୍ଥ—ଡିଜିଟାଲ୍ ସେବା ଉପଲବ୍ଧ ହେଲେ ବି ସେବା ପାଇବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଡିଜିଟାଲ୍ ଭିତ୍ତିଭୂମି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ସମାନ ନୁହେଁ।
💰 ଯୋଜନା ଅଛି, ଟଙ୍କା ଅଛି, ତେବେ ଅଭାବ କାହିଁକି?
ଓଡ଼ିଶା ସରକାର ଗ୍ରାମୀଣ ପାଣି, ରାସ୍ତା, ଆବାସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୌଳିକ ଭିତ୍ତିଭୂମି ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଯୋଜନା ଚଳାଉଛନ୍ତି।
୨୦୨୬-୨୭ର ଗ୍ରାମୀଣ ବଜେଟ୍ ଟିପ୍ପଣୀରେ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ପାନୀୟ ଜଳ ପାଇଁ ବଡ଼ ପରିମାଣର ପାଇପ୍ ଜଳ ପ୍ରକଳ୍ପ ଚାଲୁଥିବା ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି। ଅନେକ ପ୍ରକଳ୍ପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବାବେଳେ ଆହୁରି ଅନେକ ପ୍ରକଳ୍ପ ନିର୍ମାଣାଧୀନ ଅଛି।
ତେବେ ସମସ୍ୟା କେଉଁଠି?
ଯୋଜନାରେ?
କାର୍ଯ୍ୟାନ୍ୱୟନରେ?
ଗୁଣବତ୍ତାରେ?
ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣରେ?
ନା ନିରୀକ୍ଷଣ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ?
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।
🔎 ବିକାଶର ମାପଦଣ୍ଡ କ’ଣ ହେବ?
କୌଣସି ଗାଁରେ ଏକ ବଡ଼ ଭବନ ନିର୍ମାଣ ହେଲା ବୋଲି ବିକାଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା କୁହାଯାଇପାରିବ କି?
ଏକ ରାସ୍ତା ନିର୍ମାଣ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ବର୍ଷାରେ ଚାଲିବା କଷ୍ଟକର ହେଲା—ତାହାକୁ ସଫଳ ପ୍ରକଳ୍ପ କୁହାଯିବ କି?
ପାଣି ପାଇପ୍ ଘର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା, କିନ୍ତୁ ନିୟମିତ ପାଣି ମିଳିଲା ନାହିଁ—ତାହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳସେବା କୁହାଯିବ କି?
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ତର ହିଁ ପ୍ରକୃତ ବିକାଶର ମାପଦଣ୍ଡ।
🇮🇳 ସ୍ୱାଧୀନତାର ୮୦ ବର୍ଷ: ଏବେ ଦରକାର “ଶେଷ ମଣିଷ” ଉପରେ ଫୋକସ୍
୮୦ ବର୍ଷରେ ଦେଶ ଅନେକ ଉଚ୍ଚତା ଛୁଇଁଛି। ଓଡ଼ିଶା ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ବିକାଶ ସେତେବେଳେ କୁହାଯିବ, ଯେତେବେଳେ—
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ପାଣି ମିଳିବ,
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗାଁକୁ ଭଲ ରାସ୍ତା ମିଳିବ,
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଳିରେ ଆଲୋକ ଜଳିବ,
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗାଁରେ ଡ୍ରେନେଜ୍ ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିବ,
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଶୁକୁ ଭଲ ଶିକ୍ଷା ମିଳିବ,
ପ୍ରତ୍ୟେକ ରୋଗୀଙ୍କୁ ସମୟରେ ଚିକିତ୍ସା ମିଳିବ,
ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକ ଡିଜିଟାଲ୍ ସେବାର ସୁଯୋଗ ପାଇବ।
❓ KNNର ପ୍ରଶ୍ନ
୮୦ ବର୍ଷର ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଗୋଟିଏ ଗାଁର ଲୋକ ନିଜ ମୌଳିକ ଅଧିକାର ପାଇଁ ଅଫିସ୍ରୁ ଅଫିସ୍ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି, ତେବେ ଆମ ବିକାଶର ମାପଦଣ୍ଡକୁ ଆମେ ଆଉଥରେ ଭାବିବା ଦରକାର ନୁହେଁ କି?
ସରକାର ଯୋଜନା କରୁଛନ୍ତି, ବଜେଟ୍ ଦେଉଛନ୍ତି, ପ୍ରକଳ୍ପ ହେଉଛି—କିନ୍ତୁ ଯୋଜନାର ଲାଭ ଶେଷ ମଣିଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁଛି କି ନାହିଁ, ଏହାର ନିରପେକ୍ଷ ନିରୀକ୍ଷଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ।
କାରଣ—
“ବଡ଼ ପ୍ରକଳ୍ପ ହେବା ହିଁ ବିକାଶ ନୁହେଁ; ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ସହଜ ହେବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ବିକାଶ।”
📢 KNN ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ
ଆପଣଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ଯଦି ଏବେ ବି ରାସ୍ତା, ପାଣି, ଡ୍ରେନେଜ୍, ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍ ଲାଇଟ୍, ବିଦ୍ୟୁତ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଶିକ୍ଷା କିମ୍ବା ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଭଳି ମୌଳିକ ସମସ୍ୟା ରହିଛି, ତେବେ ତଥ୍ୟ ଓ ପ୍ରମାଣ ସହିତ ଆମକୁ ଜଣାନ୍ତୁ।
Korei News Network — ଲୋକଙ୍କ ସ୍ୱର, ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ।
ବିଶେଷ ରିପୋର୍ଟ | Korei News Network (KNN)



